قرار بود پشت 18 قدم بسته بماند. قرار بود میلاد سرلک، مارکو باکیچ، محمد خدابندهلو و سروش رفیعی به تناوب همان نقطهای را پوشش بدهند که امنیت یک تیم از آنجا شروع میشود. اما فوتبال، با «قرار» جلو نمیرود.
سه شوت؛ سه گل. گلگهر نه بازی را شلوغ کرد، نه مالکیت گرفت، نه به زحمت افتاد. هر بار که توپ به پشت محوطه جریمه رسید، پرسپولیس جا خالی داد. هافبکهای دفاعی، بهجای بستن مسیر شوت، جلوتر رفته بودند؛ انگار برای گلزدن، نه گل نخوردن. نتیجه؟ سه ضربه تمیز و یک شکست 3 بر یک.
این باخت، چهارمین شکست پرسپولیس در شش بازی اخیر بود؛ آماری که دیگر اتفاق نیست، نشانه است. نشانه تیمی که تعادلش بههم خورده و خط میانیاش نقش خودش را فراموش کرده. تیمی که ستونش، بیصدا ترک برداشته. در دوره سرمربیگری اوسمار، این چهارمین شکست، بیش از هر چیز یک هشدار بود: پرسپولیس وقتی هافبکهای دفاعیاش را از دست میدهد، قبل از دفاع، بازی را میبازد. فوتبال ساده است؛ اگر پشت 18 قدم رها شود، نتیجه هم رها میشود. انگار هافبکهای دفاعی پرسپولیس رفته بودند گل بچینند!
0 دیدگاه